Bolesław Chrobry

POCZĄTKI PANOWANIA
książę Polski od 992 roku, król Polski od 1025 roku. Zmarł 17 czerwca 1025 roku, kilka miesięcy po koronacji. Wywodził się z dynastii Piastów, był synem Mieszka I i Dobrawy. W 973 roku (lub 974) znalazł się w Niemczech na dworze cesarskim jako zakładnik i gwarant pokoju między Mieszkiem I a cesarzem. Możliwe, że właśnie wtedy zaprzyjaźnił się z przedstawicielami niemieckiej arystokracji i nauczył języka niemieckiego. Bolesław Chrobry nie miał dobrych stosunków z drugą żoną Mieszka I i ze swoimi przyrodnimi braćmi (Mieszkiem, Lambertem i Świętopełkiem), tym bardziej, że byli oni dla niego potencjalnymi rywalami do tronu. Po śmierci Mieszka I, 25 maja 992 roku, Bolesław wypędził z kraju macochę Odę z synami i zawładnął całą spuścizną ojca. Kazał także oślepić przywódców opozycji - Przybywoja i Odolana, którzy mu się otwarcie sprzeciwili.

MISJA ŚW.WOJCIECHA-997 ROK
W 997 roku Bolesław Chrobry zorganizował misyjną wyprawę czeskiego biskupa Wojciecha na tereny zamieszkane przez pogańskich Prusów. Podczas nawracania biskup poniósł męczeńską śmierć z rąk pogan. Bolesław Chrobry wykupił ciało zamordowanego misjonarza, płacąc poganom tyle złota, ile ważyło ciało biskupa Wojciecha i złożył je w grobowcu Katedry Gnieźnieńskiej. Biskup został patronem państwa piastowskiego i apostołem chrystianizacji ludów pogańskich. Czyny męczennika zostały upamiętnione na scenach płaskorzeźby na głównych drzwiach gnieźnieńskiej Katedry.

ZJAZD W GNIEŹNIE
Bolesław Chrobry wykorzystał wizytę cesarza do prezentacji cywilizacyjnego dorobku młodej państwowości polskiej na arenie europejskiej. Zjazd gnieźnieński został urządzony z ogromnym przepychem i wystawnością, co miało ukazać potęgę ekonomiczno - militarną Polski. W wyniku tych zabiegów Polska została zauważona w świecie, co z kolei umożliwiło jej rozwój międzynarodowych stosunków handlowych. Ponadto cesarz wyraził zgodę na utworzenie w Gnieźnie metropolii kościelnej zależnej wyłącznie od Rzymu, co wzmacniało suwerenność Polski. Powołano dodatkowo 3 nowe biskupstwa: w Krakowie, Kołobrzegu i we Wrocławiu. Polska została także zwolniona od płacenia trybutu, a Ziemia Lubuska została uwolniona od zwierzchnictwa cesarskiego. Poza tym cesarz nałożył Bolesławowi Chrobremu diadem cesarski na skronie. Otton III w ten sposób przyznał Polsce suwerenność w obrębie cesarstwa, a Bolesława Chrobrego uznano przyjacielem Cesarstwa Rzymskiego. Obaj władcy wymienili się darami. Bolesław Chrobry otrzymał od cesarza kopię włóczni św. Maurycego i relikwię gwoździa z Krzyża Pańskiego, natomiast Otton III otrzymał ramię św. Wojciecha i 300 pancernych rycerzy. Zjazd gnieźnieński poświadczył rosnące znaczenie państwa piastowskiego w chrześcijańskiej Europie.

WOJNY Z NIEMCAMI PO ŚMIERCI OTTONA III
Otton III zmarł 2 lata po zjeździe gnieźnieńskim, w 1002 roku. W Niemczech rozpoczęły się wówczas walki o władzę, którą ostatecznie wygrał Henryk II (przeciwnik uniwersalistycznych koncepcji Ottona III). Nastał burzliwy okres w stosunkach polsko-niemieckich. Wojna między państwami trwała do 1018 roku, a przedmiotem sporu były głównie Łużyce, Milsko i Czechy. Walki zakończyły się pokojem w Budziszynie w 1018 roku, na mocy którego Polska uzyskała Łużyce i Milsko. Wojny polsko-niemieckie dowiodły skuteczności obrony polskiej granicy zachodniej. Bolesław Chrobry i jego państwo wykazali siłę i gotowość do walki z wrogiem w celu zachowania niezależności. Walki połączyły także społeczność słowiańską, która zaczęła lepiej uświadamiać sobie swoją odrębność kulturową i swoją wartość.

WYPRAWA NA RUŚ 1018 ROK
Po wojnie polsko-niemieckiej zainteresowanie Polski obróciło się w kierunku Rusi Kijowskiej. W początkowych latach XI wieku państwo piastowskie utrzymywało przyjazne stosunki z Rusią. Dowodem na to jest małżeństwo córki Bolesława Chrobrego z księciem Świętopełkiem (synem wielkiego księcia kijowskiego Włodzimierza Wielkiego). Po śmierci Włodzimierza Wielkiego w 1015 roku nastały walki o spuściznę po nim. W 1018 roku Bolesław Chrobry podjął wyprawę na Ruś, by pomóc swojemu zięciowi Świętopełkowi objąć tron kijowski. Jednocześnie pragnął zabezpieczyć wpływy Polski na Rusi. W 1018 roku przyłączył także do Polski Grody Czerwieńskie należące do Rusi. Świętopełk, pomimo pomocy Bolesława Chrobrego nie utrzymał się na tronie - zrzucił go Jarosław Mądry. Tym razem władca Polski nie pomógł poszkodowanemu Świętopełkowi, ale poparł Jarosława i podpisał z nim traktat o zawarci pokoju między państwami.
KORONACJA 1025 ROK
Bolesław Chrobry, wykorzystując śmierć papieża Benedykta VII i cesarza Henryka II w 1024 roku, podjął decyzję o koronacji na króla Polski. Nastąpiło to w 1025 roku. Koronacja miała na celu umocnienie państwa polskiego. Podkreśliła też niezawisłość władcy polskiego i zrównała go z ówczesnymi panującymi. Była także podniesieniem rangi i znaczenia dynastii Piastów w Europie. Kilka miesięcy po koronacji, 17 czerwca 1025 roku, król Polski Bolesław Chrobry zmarł. A jego ciało zostało złożone w katedrze poznańskiej. Bolesław Chrobry nie bez powodu nosił przydomek Chrobry. Słowo to oznacza człowieka dzielnego i walecznego. Pierwszy król Polski był niezwykle odważnym i mężnym władcą, a także rozsądnym politykiem.

ŹRÓDŁA I BIBLIOGRAFIA
-->:http://edukacja.gazeta.pl/edukacja/1,124764,6640436,Boleslaw_Chrobry.html
-->Czubiński Antonii, Topolski Jerzy, Historia Polski, Wrocław 1988, ISBN 83-04-019191-0, s. 27-37
-->Samsonowicz Henryk, Narodziny państwa i narodu, Wyd. VI, Warszawa 2003, ISBN 83-207-1704-3, Monarchia Wczesnopiastowska, s. 33-43
-->Dzieje polskie do roku 1501, warszawa 1993



Zdjęcia

 

Wjazd do Kijowa Chrobrego-Jan Matejko.


Polska za panowania Bolesława Chrobrego.


Otton III


Otton III i Bolesław Chrobry na Zjeździe Gnieźnieńskim w 1000 roku.

SZUKAJ W GOOGLE

DZIĘKUJEMY ZA ODWIEDZENIE STRONY!